Η παρειδωλία είναι η τάση να αναγνωρίζουμε γνώριμες μορφές, κυρίως πρόσωπα, μέσα σε τυχαία σχήματα. Η σειρά «Πρόσωπα σε πέτρες» ξεκινά ακριβώς από αυτή την παράξενη λειτουργία της αντίληψης: μια πέτρα μπορεί να αποκτήσει τη μορφή κεφαλιού και οι φυσικές της γραμμές, οι σκιές και οι επιφάνειές της να γίνουν χαρακτηριστικά προσώπου.
Στη συνέχεια, το φυσικό σχήμα συναντά το cartoon. Τα πρόσωπα που προστίθενται είναι απλά, σχηματοποιημένα και κυρίως χαμογελαστά. Έτσι δημιουργείται μια αντίθεση ανάμεσα στο σκληρό, ακανόνιστο και φυσικό περιβάλλον και στους ανθρώπινους χαρακτήρες που εμφανίζονται μέσα σε αυτό. Το παστέλ χρώμα μειώνει την ένταση της εικόνας χρωματικά, ενώ η υφή και η σκληρότητα του εδάφους παραμένουν εμφανείς.
Η σειρά συνδέεται επίσης με την έννοια του objet trouvé («ευρεθέν αντικείμενο»), δηλαδή την καλλιτεχνική αξιοποίηση ενός αντικειμένου που υπάρχει ήδη και αποκτά νέο ρόλο μέσα από την επιλογή και την παρουσίασή του. Εδώ η πέτρα δεν παρουσιάζεται απλώς ως αντικείμενο: η ήδη ανθρωπόμορφη μορφή της γίνεται η βάση για έναν νέο χαρακτήρα.
Η σχέση με τον Υπερρεαλισμό βρίσκεται στην προσπάθεια να εμφανιστεί κάτι απρόσμενο μέσα σε ένα συνηθισμένο φυσικό περιβάλλον. Η φωτογραφία καταγράφει αυτή τη μετάβαση από την πέτρα στο πρόσωπο, από το φυσικό στο τεχνητό και από το τυχαίο στον χαρακτήρα.