Artworks: Σκίτσα: Dragons

Οι δράκοι εμφανίζονται σε διαφορετικούς πολιτισμούς ως μορφές που συγκεντρώνουν δύναμη, φόβο, σοφία και επιθυμία. Δεν ανήκουν αποκλειστικά στον κόσμο των τεράτων ούτε στον κόσμο των θεών, αλλά κινούνται ανάμεσα στα δύο, σαν πλάσματα που φυλάνε σύνορα αόρατα. Άλλοτε συνδέονται με τη φωτιά και την καταστροφή, άλλοτε με το νερό, τον ουρανό ή τη γονιμότητα, και συχνά λειτουργούν ως φύλακες γνώσης, θησαυρών ή μυστικών. Η μορφή τους παραμένει ανοιχτή: σώμα ερπετού, φτερά πτηνού, κεφάλι που θυμίζει ταυτόχρονα ζώο και άνθρωπο, σαν να συγκεντρώνουν μέσα τους διαφορετικές τάξεις ύπαρξης.

Πέρα από τη μυθολογία, οι δράκοι λειτουργούν ως σχήματα σκέψης. Εκφράζουν εντάσεις που δεν χωρούν εύκολα σε λέξεις, συγκρούσεις ανάμεσα στον έλεγχο και το χάος, στην επιθυμία και τον φόβο, στη γνώση και την άγνοια. Για αυτό και επανεμφανίζονται διαρκώς στη ζωγραφική, στη λογοτεχνία και στη φαντασία, όχι ως σταθερά όντα αλλά ως φορείς νοημάτων που μεταβάλλονται χωρίς να χάνουν τον πυρήνα τους. Ο δράκος δεν είναι μόνο πλάσμα του μύθου αλλά τρόπος να αποτυπωθεί μια εσωτερική κατάσταση, μια ένταση, μια δύναμη που ζητά μορφή, αφήνοντας κάθε φορά ανοιχτό το ενδεχόμενο μιας νέας ανάγνωσης.

Οι ζωγραφισμένοι δράκοι μας εμφανίζονται σαν άμεση καταγραφή μιας σκέψης την ώρα που σχηματίζεται. Δεν ξεκινούν από μια προκαθορισμένη μορφή και δεν οδηγούνται σε κάποιο τελικό πρότυπο, αλλά παραμένουν σε συνεχή κατάσταση γέννησης, σαν κάθε γραμμή να σημειώνει μια στιγμή έντασης. Το σώμα, το πρόσωπο και τα άκρα ενώνονται χωρίς ιεραρχία, δημιουργώντας πλάσματα που δεν περιγράφουν έναν μύθο αλλά μια εσωτερική κατάσταση. Οι δράκοι λειτουργούν ως φορείς μιας πίεσης που ζητά διέξοδο στο σχέδιο, ως τρόπος να αποτυπωθεί μια ιδέα πριν σταθεροποιηθεί σε μια ολοκληρωμένη εικόνα.

Ακόμη και όταν εμφανίζεται χρώμα ή μεγαλύτερη συνοχή, η αίσθηση παραμένει ίδια: δεν πρόκειται για ολοκληρωμένες μορφές, αλλά για ίχνη σκέψης, για σχήματα που καταγράφουν μια ένταση και συγχρόνως γεννούν νέες αφορμές. Έτσι, η σειρά των δράκων λειτουργεί λιγότερο ως συλλογή εικόνων και περισσότερο ως αρχείο μιας συνεχούς εσωτερικής καταγραφής, όπου κάθε σχέδιο είναι ταυτόχρονα σημείωση, πηγή έμπνευσης και αποτύπωμα μιας στιγμής συγκέντρωσης.