Φύση: Ζώα: Ψάρια: Δελφίνια

Τα Δελφίνια ανήκουν στην τάξη των κητωδών και αποτελούν μία από τις πιο διαδεδομένες ομάδες θαλάσσιων θηλαστικών στους ωκεανούς και τις θάλασσες του κόσμου. Η παρουσία τους καταγράφεται από την αρχαιότητα σε μύθους, ναυτικές αφηγήσεις και παραστάσεις, ιδιαίτερα στον χώρο της Ζωολογίας και της θαλάσσιας παρατήρησης. Το σώμα τους διαθέτει υδροδυναμική μορφή που επιτρέπει γρήγορη κίνηση μέσα στο νερό, ενώ το αναπνευστικό τους σύστημα λειτουργεί μέσω πνευμόνων, γεγονός που τα υποχρεώνει να ανεβαίνουν περιοδικά στην επιφάνεια για αναπνοή. Τα περισσότερα είδη ζουν σε ομάδες, γνωστές ως κοπάδια, μέσα στις οποίες αναπτύσσονται σύνθετες μορφές συνεργασίας και επικοινωνίας.

Στην Ελλάδα τα δελφίνια εμφανίζονται σε πολλές θαλάσσιες περιοχές του Αιγαίο Πέλαγος και του Ιόνιο Πέλαγος. Είδη όπως το ρινοδέλφινο, το κοινό δελφίνι και το ζωνοδέλφινο παρατηρούνται συχνά κοντά σε νησιά και παράκτιες ζώνες, ιδιαίτερα σε περιοχές με πλούσια αλιευτική δραστηριότητα. Η ελληνική θαλάσσια γεωγραφία, με τα πολυάριθμα νησιά, τους κλειστούς κόλπους και τα βαθιά πελάγη, δημιουργεί συνθήκες κατάλληλες για τη διαβίωση και τη μετακίνησή τους. Η μελέτη των πληθυσμών τους πραγματοποιείται από ερευνητικά κέντρα και οργανισμούς θαλάσσιας προστασίας, οι οποίοι καταγράφουν μετακινήσεις, κοινωνική συμπεριφορά και επιπτώσεις από την ανθρώπινη δραστηριότητα.

Η επικοινωνία των δελφινιών βασίζεται σε ήχους, σφυρίγματα και παλμούς που σχετίζονται με τη διαδικασία της ηχοεντόπισης. Μέσω αυτής της βιολογικής λειτουργίας μπορούν να αναγνωρίζουν αντικείμενα, να εντοπίζουν τροφή και να κινούνται σε περιοχές με περιορισμένη ορατότητα. Η μελέτη αυτών των μηχανισμών αποτελεί αντικείμενο της Βιοακουστικής και της θαλάσσιας έρευνας. Ο εγκέφαλος πολλών ειδών δελφινιών παρουσιάζει υψηλό βαθμό ανάπτυξης, στοιχείο που συνδέεται με σύνθετες μορφές κοινωνικής συμπεριφοράς, εκμάθησης και μνήμης.

Η παρουσία των δελφινιών συνδέθηκε διαχρονικά με τη ναυσιπλοΐα και τη θαλάσσια παράδοση του ελληνικού χώρου. Στην Αρχαιολογία έχουν εντοπιστεί απεικονίσεις δελφινιών σε τοιχογραφίες και αγγεία της Μινωικός Πολιτισμός, ιδιαίτερα στο Ανάκτορο της Κνωσού, όπου εμφανίζονται σε θαλάσσιες παραστάσεις. Στην Μυθολογία τα δελφίνια συνδέθηκαν με τον Ποσειδώνα και με αφηγήσεις ναυτικών ταξιδιών, ενώ η μορφή τους χρησιμοποιήθηκε και σε αρχαία νομίσματα παράκτιων πόλεων. Οι αναφορές αυτές δείχνουν τη διαχρονική σχέση ανάμεσα στον ελληνικό πολιτισμό και το θαλάσσιο περιβάλλον.