Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η διαφοροποίηση των υλικών κατασκευής. Το κατώτερο τμήμα των τοίχων αποτελείται από ακανόνιστους φυσικούς λίθους, τοποθετημένους με συνδετικό κονίαμα, οι οποίοι σχηματίζουν μια συμπαγή πέτρινη βάση. Στο ανώτερο τμήμα χρησιμοποιούνται ωμόπλινθοι, δηλαδή πλίνθοι κατασκευασμένοι από χώμα ή πηλό, λάσπη και άχυρα, οι οποίοι διαμορφώνονταν και αποξηραίνονταν χωρίς ψήσιμο. Η επιλογή αυτής της τεχνικής πιθανώς σχετίζεται με τη διαθεσιμότητα των τοπικών υλικών, το χαμηλότερο κόστος κατασκευής και τις ανάγκες της αγροτικής χρήσης. Η πέτρινη βάση προσέφερε σταθερότητα και προστασία από την υγρασία του εδάφους, ενώ οι ελαφρύτεροι ωμόπλινθοι επέτρεπαν την κατασκευή του ανώτερου τμήματος με μικρότερο βάρος.
Σημαντικό στοιχείο αποτελούν οι οριζόντιες ξύλινες δοκοί που διατρέχουν την τοιχοποιία σε διαφορετικά ύψη. Πρόκειται πιθανώς για παραδοσιακές ξυλοδεσιές, γνωστές και ως χατίλια. Η λειτουργία τους ήταν να συνδέουν τα επιμέρους τμήματα των τοίχων, να περιορίζουν τις μετακινήσεις τους και να βελτιώνουν τη συνοχή της κατασκευής. Η παρουσία τους είναι ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα σε έναν τοίχο που συνδυάζει πέτρινη βάση και πλίνθινη ανωδομή, καθώς τα δύο υλικά παρουσιάζουν διαφορετική μηχανική συμπεριφορά. Οι ξύλινες δοκοί λειτουργούσαν ως ενδιάμεσα συνδετικά στοιχεία, συμβάλλοντας στη συνεργασία των επιμέρους τμημάτων της τοιχοποιίας.
Η τεχνική αυτή αποκτά ιδιαίτερη σημασία στη Φωκίδα, λόγω της έντονης σεισμικής δραστηριότητας της ευρύτερης περιοχής του Κορινθιακού Κόλπου. Η περιοχή έχει διαμορφώσει μια μακρά οικοδομική παράδοση, στην οποία η εμπειρική γνώση της συμπεριφοράς των υλικών απέναντι στις σεισμικές καταπονήσεις αποτελούσε σημαντικό παράγοντα της κατασκευής. Οι ξυλοδεσιές μπορούσαν να συμβάλουν στην αντισεισμική συμπεριφορά του κτίσματος, συγκρατώντας την τοιχοποιία και περιορίζοντας τη δημιουργία και την εξέλιξη ρωγμών. Ειδικά στους ωμόπλινθους, οι οποίοι είναι σχετικά εύθραυστοι και παρουσιάζουν περιορισμένη αντοχή σε εφελκυσμό, οι ξύλινες συνδέσεις μπορούσαν να προσφέρουν πρόσθετη συνοχή και να περιορίσουν την αποδιοργάνωση των τοίχων κατά τη διάρκεια σεισμικών δονήσεων.
Η παρουσία αυτών των στοιχείων δεν εξασφάλιζε πλήρη προστασία από ισχυρούς σεισμούς. Η πραγματική συμπεριφορά μιας τέτοιας κατασκευής εξαρτιόταν από την ποιότητα της λιθοδομής, την κατάσταση των ωμόπλινθων, τη σύνδεση των ξυλοδεσιών στις γωνίες, τη θεμελίωση και τον τρόπο σύνδεσης της στέγης με τους τοίχους. Η διατήρηση του συγκεκριμένου κτίσματος σε μια σεισμικά ενεργή περιοχή αποτελεί ενδιαφέρον στοιχείο της κατασκευαστικής του ιστορίας, χωρίς να αποδεικνύει από μόνη της την αντισεισμική του επάρκεια.
Το κτίσμα διατηρεί έτσι μια ενδιαφέρουσα κατασκευαστική μαρτυρία της τοπικής οικοδομικής παράδοσης της Φωκίδας. Η συνδυασμένη χρήση πέτρας, ωμόπλινθων και ξύλου αποτυπώνει μια πρακτική αντίληψη της δόμησης, στην οποία η επιλογή των διαθέσιμων υλικών, η κατανομή του βάρους και η σύνδεση των επιμέρους τμημάτων αποτελούσαν μέρος μιας ενιαίας κατασκευαστικής λογικής. Πρόκειται πιθανώς για ένα αντιπροσωπευτικό παράδειγμα της αγροτικής οικοδομικής τεχνογνωσίας που αναπτύχθηκε στην περιοχή και διατηρήθηκε για πολλές δεκαετίες, προσαρμοζόμενη στις ανάγκες της τοπικής κοινωνίας και στις ιδιαίτερες γεωγραφικές και σεισμικές συνθήκες της.


