Οι τρείς εικόνες παρουσιάζουν διαφορετικές σχεδιαστικές εκδοχές του ίδιου τεχνολογικού αντικειμένου. Η μεταβολή της μορφής, η προσθήκη φωτοβολταϊκών επιφανειών και η διαφοροποίηση της μηχανικής διάταξης δημιουργούν μια ακολουθία πειραματισμού και εξέλιξης. Το έργο κινείται ανάμεσα στη φωτογραφική πραγματικότητα και την ψηφιακή επινόηση, εξετάζοντας τη σχέση ανθρώπινης κατασκευής, τεχνολογίας και φαντασίας.
Το οικείο γήινο περιβάλλον μετατρέπεται σε σκηνικό μιας υποθετικής διαστημικής αποστολής, ενώ τα οχήματα αποκτούν υπόσταση μέσα από τη φωτογραφική τους παρουσία. Η σειρά προσεγγίζει το φανταστικό ως πιθανή πραγματικότητα, χρησιμοποιώντας τη φωτογραφία ως μέσο καταγραφής ενός γεγονότος που θα μπορούσε να έχει συμβεί.




