Το χάος, ως έννοια, συνδέεται με την ασυνέχεια, τη ρευστότητα, την αδυναμία πλήρους ελέγχου και την ταυτόχρονη συνύπαρξη πολλαπλών δυνατοτήτων. Δεν ταυτίζεται μόνο με την αταξία, αλλά και με μορφές κρυφής οργάνωσης, όπου η τάξη δεν εξαφανίζεται, αλλά διαφεύγει από τις συνηθισμένες μορφές κατανόησης.
Οι φωτογραφίες λειτουργούν ως διακριτές στιγμές μιας μη γραμμικής εμπειρίας, χωρίς απαίτηση συνοχής, αφήγησης ή συμπεράσματος. Το σύνολο δεν επιδιώκει να ορίσει το χάος, αλλά να το αφήσει ανοιχτό, ακαθόριστο, ενεργό.
Το χάος εδώ προσεγγίζεται ως τρόπος θέασης και όχι ως θέμα προς ανάλυση. Η σειρά με τις φωτογραφίες δεν έγινε για να ερμηνεύσει τίποτα. Το μαύρο υπόβαθρο επιλέγεται ως ουδέτερο και απροσδιόριστο πεδίο, ενώ τα κόκκινα, πορτοκαλί και μωβ χρώματα αποτελούν συνειδητή, περιορισμένη παλέτα. Η μείωση των χρωμάτων και των μέσων λειτουργεί ως δομική επιλογή, συγγενής με μια μινιμαλιστική στάση, όπου η ένταση δεν προκύπτει από την ποσότητα αλλά από την επανάληψη, τη διαφοροποίηση και τη μετατόπιση μέσα σε ένα περιορισμένο σύστημα. Έτσι, το χάος δεν παρουσιάζεται ως κάτι που χρειάζεται ερμηνεία ή ορισμό, αλλά ως κατάσταση που βιώνεται μέσα από την οικονομία των επιλογών και την αστάθεια των σχέσεων μεταξύ των εικόνων.